Прыказки И Прымауки А Слове
Прыказки и прымауки пра шчасце. Слово не воробей: вылетит — не поймаешь. Слова — вецер, а п. Прыказки и прымауки пра шчасце. А то и в сфере большого слияния. Слово не воробей.
Осипов А И
. Адзін чорт маляваў.
В статье содержатся сведения о создании в приложении Word 2010 форм с раскрывающимися списками, флажками и всплывающими элементами управления 'выбор даты'. Создание бланков в word.
Бачыць вока, але ляжыць высока. Бачыць карова, што на павецi салома. Бог не цяля, бачыць круцяля. Будзем вучыцца, пакуль сьмерць лучыцца. Ведай, каток, свой куток. Вольнаму воля, шалёнаму поле.
Дзе прапала кароўка, там няхай i вяроўка. Дзе п'юць, там i льюць. Дурны законаў не чытае, ды свае мае. З агню ды ў прысак. Загляне сонца i ў наша ваконца. Каб сьвiньне poгi - нiкому б не было дарогi.
Калi Бог не папусьцiць, свiння ня укусiць. Калi ўлез у дугу - не кажы 'не магу'. Маладосьць - усё дурносьць. На Бога спадзявайся, але й сам старайся. На вуснах - мёд, а на сэрцы - лёд. Ні адказу, ні прыказу. Ні зьняты, ні павешаны.
Нічога не знаю - мая хата з краю. Пад чорным лесам спаткауся чорт з бесам. Пакуль жаніцца - загаіцца. Памалу едучы, далей будзеш.
Пасьпех - людзям на сьмех. Праўду казаць - ворага нажываць. Пень гарэў, а чорт нoгі пагрэў, іскра пала і радня стала. Пераначуем - болей пачуем.
Першы блiн сабаку. П'янаму i козы ў золаце. Тая зязюля, але ня так кукуе. У страху вочы па яблыку. Усе чэрцi адной шэрсьцi.
Усякi гад на свой лад. Цiхая сьвiньня глыбока рые. Цюк - дзяцюк!. Чорт на паганага напаў.
Што галава, то розум. Што душа мае, тым i прыймае. Што па тэй чэсьцi, калi няма чаго есьцi.
Як баба да дзеда, так i дзед да бабы. Апублікавана ў.
Ик Вытокі сучаснай беларускай літаратурнай мовы бяруць свой пачатак з глыбокай старажытнасці, якая назапасіла моўнае багацце ў пісьмовай і вуснай формах. Мова гэтая развіваецца рознымі спосабамі, сярод якіх найбольш важны і актыўны - народна-нацыянальная моўная аснова, што з даўняга часу абслугоўвае штодзённую сферу зносін паміж людзьмі. Людзі ў працэсе сваёй працоўнай дзейнасці асэнсавалі і засвоілі лексічныя сродкі розных тэматычных аб'яднанняў. Яны зацікаўлены ў тым, каб залатыя россыпы слоў перадаць у спадчыну наступным пакаленням, задаволіць патрэбы грамадскасці ва ўзбагачэнні сваёй нарматыўнай мовы. Народна-гутарковая мова беларусаў насычана незлічоным багаццем прыказак і прымавак з глыбокім зместам і вострай сілай думкі.
У іх адлюстраваны дасціпны розум чалавека, яго побыт, сямейнае жыццё, светапогляд. У выніку шматгадовага вывучэння мовы, быту, звычаяў свайго народа І.І. Насовіч зазначыў: «Беларусы ўсе факты, усе выпадковасці чалавечага жыцця, усе ўчынкі, як добрыя, так і дрэнныя, і ўсякае нават меркаванне пра што- небудзь падводзяць пад мерку прыка зак сваіх. Паміж простымі людзьмі ёсцьшмат такіх здольных, якія на ўсякую падзею, на ўсякі выпадак, вясёлы, спрэчны, сумны, - адразу ж і дарэчы падаюць прыказку, нібы яны знарок вывучалі іх, як тыя, хто, авалодваючы лацінскай мовай, завучвае на памяць дыстыхі Катонавы». 5, с.58 Шырокую вядомасць, распаўсюджанасць і ўжывальнасць прыказак у народзе падмеціў і К. Крапіва: «Ёсць такія аматары прыказак, якія чуць не кож-ны свой крок апраўдваюць прыказкаю, чуць не кожны свой выраз аздаб-ляюць ёю. Пра такіх нават і знарочыстая прыказка ўтварылася: «Без пры-казкі і з лаўкі не зваліцца».
Фурсов А И
6, с.240 «Гэта пашыранасць прыказак у народзе знаходзіць сваё адлюстраванне і ў мастацкіх тэкстах. Так, у трылогіі Я. Коласа «На ростанях» выкарыстана 109 прыказак, у п'есах Я. Купалы «Паўлінка» і «Раскіданае гняздо» іх адпаведна 18 і 21, у раманах «Мядзведзічы» К. Крапівы - 37, «Сокі цаліны» Ц. Гарт- нага - 29, «Людзі на балоце» І. Мележа - 26, «Птушкі і гнёзды» Я.
Брыля -31, «Плач перапёлкі» І. Чыгрынава - 30, у аповесцях «Рудабельская рэспубліка» С. Грахоўскага - 24, «Шануй сваё імя» В.
Блакіта - 12. » 3, c.37 Амаль усе прыказкі характарызуюцца «найбольшай канцэнтрацыяй думкі пры найменшай затраце слоўнага матэрыялу» і вылучаюцца такімі асаблівасцямі, як сцісласць, выразнасць, вобразнасць, высокія мастацкія вартасці. Народжаныя ў жывой народнай мове, прыказкі запісваліся і выдаваліся шматлікімі збіральнікамі вуснай.